سرویس ورزشی ـ متأسفانه، افراد کارنابلد در سیستم ورزش ایران و در فدراسیون‌های ورزشی به جای پرداختن به کار و پرورش و کشف استعدادهای بیشمار جوانان ایرانی و برای سرپوش گذاشتن بر ضعف‌های خود، یکی بحث فاصله ورزش ما با جهان را مطرح می‌کنند و بحث دومی که خیلی آزارمان می‌دهد و می‌گویند، اینکه ما در بازی‌های گروه‌ها یا فلان ورزش‌های انفرادی، توان رقابت با جهانیان را نداریم.

اما در هر دو نمونه، خلاف عقیده نادرست آقایان به اثبات رسیده و اکنون می‌توان هر دو نمونه عینی را به روشنی دید.

به گزارش «تابناک»، والیبال و بسکتبال در کارهای گروهی، نمونه شفاف و روشنی هستند و همچنین هندبال و در انفرادی‌ها هم می‌توان به دوومیدانی، تکواندو، وزنه بردای و… اشاره کرد که هرچند بعضا همانند تکواندو خاستگاهی ایرانی ندارند، تکواندوکاران ما می‌توانند با پیروزی بر بنیانگذاران تکواندو در جهان، حرف اول را در آسیا و بعضا در جهان بزنند.

این خود یک گواه آشکار برای متولیان ورزش و به ویژه متولی فدراسیون‌های ورزشی در وزارت ورزش و جوانان است تا بیش از این، روی نیروهای سوخته و امتحان پس داده و کارنابلد سرمایه‌گذاری نکنند.

حال این پرسش مطرح است، تا چه هنگام ورزش ما در رشته‌های شنا، بدمینتون، پینگ پنگ، تنیس، گلف و … باید اسیر تفکرات نادرست افرادی باشد که کار در ورزش را همانند یک بنگاه اقتصادی و یا تفریحی و سیاحتی نگاه می‌کنند و هر زمان که در تنگنا قرار می‌گیرند و با وعده‌های سر خرمن به نوعی حواس مسئولین ورزش را از اصل موضوع پرت می‌کنند.

تا چه هنگام باید مثلا در پینگ پنگ و یا شنا و یا بدمینتون بشنویم که برای ده سال آینده اگر پول خوبی باشد و دست به این مدیران نازنین نزنند، شاید بتوانیم یک مدال بگیریم؛ آن هم در آسیا و یا تا چه زمانی فوتبال باید همچنان دو برابر تمام ورزش ایران پول این مملکت را ببلعد و هر روز هم سرخوردگی را در جامعه بیشتر از پیش توسعه دهد؟!

والیبال ما امروز در حالی بزرگان جهان را در میدان ژاپن انگشت به دهان کرده که اگر تا همین یک دهه پیش، ما بازی مثلا یک گیم را از چین یا کره می‌بردیم، جشن بر پا می‌کردیم، ولی امروز همین والیبال با مدیران و بازیکنانی از همین مرز و بوم مقابل بزرگان والیبال جهان می‌ایستد و مردانه قد علم می‌کند.

مخلص کلام اینکه ورزش را باید به دست اهل آن سپرد و از هدر دادن پول و وقت و عمر جوانان ایران با سپردن عنان ورزش و فدراسیون‌ها به دست افراد کاسب مسلک و عشق سیاحت و مسافرت‌های آنچنانی خودداری کرد.

امروز که موج جدید تغییرات در فدراسیون‌های ورزشی آغاز شده، باید با وسواس بیشتری به جابجایی‌ها دست زد و افرادی را به سمت و سوی ورزش آورد که دل شیر داشته باشند و نه دل موش تا ورزش ایران در همه رشته‌ها بتواند توانی خود را نشان دهد.

بی‌گمان در هر رشته‌ای که ما خوب راه یابیم، همانند والیبال و بسکتبال و هندبال،جوانان ایرانی می‌توانند موفقیت‌های بزرگی را به منصه ظهور برسانند.

سرویس ورزشی ـ تقریبا در همین ساعت‌ها بود؛ چهارده سال پیش در هشتم آذر ۷۶ و پلی‌آف جام جهانی ۹۸ فرانسه. هنگامی که تلویزیون روشن شد و ساندرپول مجاری سوت بازی را در کریکت استادیوم ملبورن به صدا درآورد، مثل این بود که فیلم بازی را تند کرده باشید؛ حملات بازیکنان استرالیایی در میان سروصدا و قیل و قال جمعیت هشتاد هزار نفری حاضر در استادیوم، چنان برق آسا بود که عابدزاده می‌گفت، دقیقه هشتم بازی بود که رضا شاهرودی پرسید: احمد چقدر دیگه به پایان بازی مونده!

به گزارش «تابناک»، واقعا هم آن ده، پانزده دقیقه نخست حملات مردان سرزمین کانگوروها ویران کننده بود. بر و بچه‌های تیم ایران، گیج و سرگردان فقط دنبال بازیکنان حریف می‌دویدند.
یکی.. دو تا… سه تا… نه آنها دست بردار نبودند و هر لحظه ما هم انتظار می‌کشیدیم بازی تمام شود. در میان آن همه دلهره و اضطراب، یک شیر و به عبارتی یک عقاب، آنچنان پرروحیه و خونسرد درون دروازه ایران ایستاده بود که گویی او را برای همین ساخته‌اند که به ایرانی‌ها روحیه بدهد.

جایی که احمد رضا در آن شرایط واقعا به هم ریخته تیم ایران، توپ را یک دستی از روی سر مهاجم حریف گرفت و لبخندی هم به او زد.
ما هم خندیدیدم؛ اما به خود می‌گفتیم: آیا این می‌تواند به تیم ملی هم روحیه بدهد و چقدر ما می‌توانیم در برابر آنها ایستادگی کنیم؟

سرانجام گل نخست را خوردیم

دقیقه پانزده یا بیست بود، نمی‌دانم؛ اما این گل ورزشگاه را منفجر کرد، ولی از عطش آنها کاست و ما هم نفس راحتی کشیدیم. بین دو نیمه ویه‌رای برزیلی که آن روز برای ما حکم یک بمب روحیه را بازی می‌کرد، فقط یک جمله گفت: هر کی هر هنری دارد رو کند، از دست من دیگر کاری ساخته نیست.

نیمه دوم هم همان گونه آغاز شد، اما نه به شدت نیمه نخست. گل دوم را هم خوردیم یعنی اینکه کار تمام. ما باید قید جام جهانی را می‌زدیم.

یکی می‌گفت: خدا کنه بازی با همین نتیجه تموم بشه و بیشتر گل نخوریم. دیگری می‌گفت: چرا این خداداد عزیزی رو تعویض نمی‌کنن؟ اون که داره راه می‌ره، ولی بودند مادرانی که تسبیح در دست و در اتاقی که تلویزیون نبود، به دور از هیاهوی خانواده‌ها دعا می‌کردند.

بودند کسانی که نذر و نیاز کردند، مثل یکی از هم ولایتی‌های ما که پس از گل دومی که خوردیم، دماغش سوخت و زد بیرون از خونه. رفت رو به امامزاده کرد و گفت: اگه می‌خوای بازم این دو گوسفند رو بیارم و به پای تو قربانی کنم، جواب این اجنبی‌ها را بده و کاری کن تا ما شرمنده نشیم.

بعد برگشت خونه و گفت: ما بازی را می‌بریم. هر هر و کر کر خنده بود که به هوا بلند شد. یعنی چی علی آقا که می‌بریم؟!

گفت: یکی دل منو قرص و محکم کرد که ناراحت نباش. یک ندایی توی دلش به او که خیلی هم اهل فوتبال نیست، چنین چیزی را گفته بود.

علی دایی هم رفته بود، اردبیل پیش از پرواز به ملبورن و با پیرمرد روشن ضمیری صحبت کرده بود. به دایی گفته بود، فلان آیه و سوره و چند هزار صلوات از ته دل بفرستید، یقینا با دست پر می‌آیید.

دایی هم از جمله کسانی بود که در نیمه دوم به همه بازیکنان گفته بود می‌توانیم. تعویض ابراهیم تهامی و حرکت او و خداداد از جناح راست در میان تیزهوشی عزیزی، توپ را به باقری رساند و گل اول ایران رقم خورد. باز هم نه ما امید داشتیم، نه استرالیایی‌ها باور می‌کردند که لحظاتی بعد چه اتفاقی می‌افتد.

دقیقه ۸۵ بود. شوت مارک بوسنیچ را کریم باقری در دفاع با سر برگرداند. توپ افتاد زیر پای دایی، دایی هم سر را بلند کرد و چرخید و توی عمق فرستاد برای خداداد. حالا خداداد است و مارک بوسنیج و صدای جواد خیابانی که یک ملت را همراه خود کرده است گل……و گللل…. این غزال تیزپای فوتبال ماست. خیابانی گریه می‌کند و ایران منفجر می‌شود.

وقتی ساندرپول پس از هشت دقیقه وقت اضافی، سوت پایان بازی را به صدا درآورد، مردم ایران خودجوش به کوچه و خیابان آمدند و یک روز تاریخی را رقم زدند.

خوشحالی سر تا پای مردم را گرفته بود؛ دقیقا مثل لحظاتی بود که خرمشهر آزاد شد و چنین جشنی بر پا کردیم. مردم همدیگر را بغل می‌کردند و تبریک می‌گفتند. غریبه و دوست و آشنا.
یادش بخیر! همین الان که دارم این متن را تهیه می‌کنم، حس و حال همان لحظات را دارم.
امروز فوتبال ما نیاز به یک وفاق ملی و اتحاد ملی دارد، برای اینکه از این همه سرخوردگی نجات یابد.

آیا کی‌روش می‌تواند برای ما یک ویه رای دیگر باشد تا بار دیگر، حماسه‌ای خلق شود و به جام جهانی برویم و مهمتر از همه اینکه فوتبال دوباره احیا شود؟!

سرویس ورزشی ـ تیم‌های ایران و مصر در هفتمین مسابقه خود در شهر فوکوئودا به مصاف هم رفتند و در پایان، این تیم ملی کشورمان بود که با نتیجه سه بر صفر، قهرمان آفریقا را به زانو در آورد.

به گزارش «تابناک»، در ست نخست این مسابقه، دریافت‌های نسبتا خوب بازیکنان ایران و عملکرد بسیار خوب در دفاع روی تور، باعث شد تا برای نخستین بار در این رقابت‌ها تیم کشورمان در ست اول به پیروزی برسد. نتیجه این ست، ۲۵ بر ۱۸ به سود ایران رقم خورد.

در ست دوم، دریافت‌های بازیکنان ایران، این فرصت را به خوبی در اختیار امیر حسینی به عنوان پاسور گذارد تا از از نقشه‌های گوناگون در خط حمله استفاده کند. عملکرد محمد موسوی و علیرضا نادی در دفاع روی تور هم در این ست چشمگیر بود. نتیجه این ست نیز ۲۵ بر ۲۱ به سود ایران ثبث شد.

در ست سوم باز هم بازی برتر بازیکنان ایران ادامه داشت که این موضوع باعث ایجاد اشتباهات متعدد در بازیکنان مصر شد و امتیازات بسیاری از این موضع به تیم کشورمان رسید. این ست هم با نتیجه ۲۵ بر ۱۵ به سود ایران رقم خورد.
در این ست، کار بسیار خوب بازیکنان ایران در دفاع روی تور چهارده امتیاز برای تیم کشورمان به همراه داشت.

با این نتیجه، تیم ملی کشورمان دوازده امتیازی شد و هم امتیاز با کوبا اما به دلیل پیروزی بیشتر، بالاتر از این تیم در رده چهارم جدول رده‌بندی مسابقات قرار گرفت که تا کنون دو رتبه نسبت به روز قبل بالاتر است.

ایران پیش از این دو شکست مقابل کوبا و آمریکا و چهار پیروزی مقابل ژاپن، صربستان، لهستان و آرژانتین در کارنامه داشت و در آغاز این دیدار از بازیکنانی چون امیر حسینی، محمد موسوی، پوریا فیاضی، حمزه زرینی، علیرضا نادی، مهدی بازارگرد و فرهاد ظریف بهره ‌می‌برد.

گیم نخست:

ملی‌پوشان والیبال ایران بازی را توفانی آغاز کردند و در همان آغاز تا چهار امتیاز از مصر پیش افتادند. دفاع روی تور خوب از علیرضا نادی، اجازه نمی‌داد اسپک‌های قدرتی مصری‌ها وارد زمین ایران شود.

امیر حسینی نیز با بازی‌سازی خوب برای زرینی و مهدی بازارگرد نقش بسزایی در برتری قاطع ایران داشت. تیم ایران پیش از این هم نشان داده بود که برابر تیم‌هایی که لب تور بازی می‌کنند، کار دشواری ندارد و با دفاع روی تور بی نقص نادی و بازارگرد، می‌تواند سیستم تهاجمی حریف را خنثی کند. در این گیم نیز قدرتی زن‌های تیم مصر، کاملا مقهور دفاع عالی نادی شده بودند. امیر غفور و مهدوی در این بازی نیز به میدان آمدند تا با پروازهای زیبای غفور در پشت خط و دریافت‌های خوب مهدوی این گیم را با امتیاز‌های ۲۵-۱۸ به سود ایران تمام شود.

گیم دوم:

گیم دوم هم با برتری ایران آغاز شد. آمار سرویس‌های خطای مصری‌ها بسیار بالا بود و همین موضوع، موجب می‌شد که برتری امتیازها همچنان به سود ایران باشد. در مقابل بازیکنان ایران هم که گویا پس از برتری قاطع در گیم نخست قدری حریف را دست کم گرفتند، بازی پر اشتباهی را به ویژه در دریافت‌های اول به نمایش گذاشتند، ولی با وجود این، وقت استراحت فنی اول با اختلاف یک امتیاز به سود ایران پایان یافت.

هر دو تیم پایاپای پیش می‌رفتند. با این حال، برتری در همه دقایق به سود ایران بود. فیاضی در این گیم هم به میدان آمد و با آبشار‌های خوب خود، ایران را چهار امتیاز از حریف پیش انداخت. پس از به دست آوردن امتیاز ۲۲ برای ایران، یک بار دیگر، دو تعویض‌های‌ معروف ولاسکو به میدان رفتند. پاس‌های رو به عقب مهدوی و آبشارهای قدرتی و مهار نشدنی زرینی ایران، اختلاف امتیازها را به عدد چهار افزایش داد.

سرمربی تیم مصر وقت استراحت فنی خواست تا شاید از شدت حملات ایران بکاهد. آرش کشاورزی نیز به میدان آمد و بلافاصله یک سرویس پرشی زیبا را به نمایش گذاشت تا محمد موسوی با فریب دفاع روی تور حریف و جای خالی ایران را به امتیاز ۲۴ برساند. پوریا فیاضی جوانترین بازیکنان ایران با دفاع روی تور بی‌نقص آبشار احمد الحی را در زمین مصر نشاند تا ایران در گیم ۲۵-۲۱ به سود ایران پایان یابد.

گیم سوم:

تیم ایران در این گیم نیز خیلی زود فاصله امتیازهایش را با حریف افزایش داد و وقت استراحت فنی اول را به سود خود تمام کرد. قدرتی زن‌های ایران که با فاصله از تور، توپ می‌زدند، کاملا خط دفاعی حریف را به زانو درآورده بودند. در مقابل بازیکنان مصر هم که نمی‌خواستند در سه گیم پیاپی مغلوب ایران شوند، با همه وجود، آبشارهای فیاضی و بازارگرد را مهار می‌کردند.

ایران با اختلاف ۹ امتیاز از مصر جلو افتاده و در آستانه یک پیروزی شیرین بود. امیر غفور به جای امیر حسینی به میدان آمد. حتی بازی خوب رضا هیکل هم نمی‌توانست مصری‌ها را به بازی برگرداند. فیاضی در این بازی خوب دریافت می‌کرد و خوب آبشار می‌زد و بی‌گمان، یکی از ستاره‌های تیم ایران بود. در حالی که ایران تنها چهار امتیاز برای پیروزی در این بازی می‌خواست، آرش کشاورزی نیز به میدان آمد تا تمرکز تیم ایران در دریافت بیشتر شود. سرانجام این گیم با امتیازهای ۲۵-۱۵ به سود ایران پایان یافت.

تیم ملی والیبال ایران با نتیجه سه بر صفر و امتیازهای ۲۵-۱۸، ۲۵-۲۱ و ۲۵- ۱۵ مصر قهرمان قاره آفریقا را شکست داد و انتقام شکست یک سال پیش در رقابت‌های قهرمانی جهان را از این تیم گرفت تا با مجموع دوازده امتیاز از هفت مسابقه فردا ساعت ۹:۳۰ به مصاف چین، نایب قهرمان آسیا و رقیب سنتی خود برود.

تیم ملی کشورمان در هشتمین بازی خود در این دوره از رقابت‌ها از ساعت ۹:۳۰ فردا (سه‌شنبه) به مصاف چین می‌رود.

صبای قم  ۲  –  ۲   نفت تهران

شرح بازى

روز گذشته تیم ملی کشورمان مقابل لهستان با ترکیب اولیه امیر حسینی، علیرضا نادی، حمزه زرینی، محمد موسوی، علی حسین، مهدی بازارگرد و آرش کمالوند به میدان رفت.

ملی‌پوشان والیبال ایران در چهارمین دیدار خود در رقابت‌های جام جهانی به مصاف تیم قدرتمند لهستان، صدرنشین این رقابت‌ها رفتند. تیم ملی ایران پیش از این با یک پیروزی سه بر یک مقابل ژاپن و برتری سه بر دو برابر صربستان و البته یک شکست از کوبا با پنج امتیاز در رتبه هفتم جدول رده‌بندی جای داشت و در مقابل، لهستان با سه پیروزی متوالی مقابل ژاپن، صربستان و آرژانتین با به دست آوردن ۹ امتیاز در صدر جدول این رقابت‌ها قرار گرفته بود.

شاگردان «خولیو ولاسکو» در تیم ملی ایران انگیزه زیادی داشتند که نخستین شکست لهستان در جام جهانی را رقم بزنند. از سوی دیگر، شاگردان آناستازی، مربی نامدار لهستان نیز خوب می‌دانستند که ایران، صربستان، قهرمان اروپا را شکست داده و نباید این تیم را دست کم گرفت. آناستازی در نشست خبری پیش از این دیدار گفته بود که ولاسکو، استاد اوست و زندگی وی را عوض کرده است و این که او همیشه به داشتن مربی خوبی مثل ولاسکو افتخار می‌کند.

بنا بر این گزارش، خولیو ولاسکو در اعلام لیست دوازده نفره تیمش برای این بازی همه را غافلگیر کرد و به فرهاد ظریف لیبروی اول تیم و همچنین فرهاد نظری افشار که برگ برنده ایران در بازی قبل نام گرفته بود، استراحت داد تا تمام نقشه‌های کادر فنی لهستان را نقش بر آب کند.

ترکیب تیم ایران را در آغاز این دیدار بازیکنانی چون علیرضا نادی، امیر حسینی، آرش کمالوند، مهدی بازارگرد، حمزه زرینی، علی حسین (لیبرو) و محمد موسوی تشکیل می‌دادند.

گیم نخست:

تیم ایران بازی را خوب آغاز کرد و با تمرکز بر ارسال سرویس در منطقه چهار زمین، لیبروی حریف را تحت فشار قرار داد. با این حال، سرویس پرشی زرینی به اوت رفت و وقت استراحت فنی اول با اختلاف دو امتیاز به سود لهستان به پایان رسید. لهستانی‌ها که می‌خواستند فاصله امتیازهای خود را با ایران افزایش دهند، اجازه نمی‌دادند توپ‌های ایران به راحتی در زمین‌شان بخوابد.

محمد موسوی با تک دفاع خودش آبشارهای «کورک» بازیکن شماره ۵ حریف را خنثی می‌کرد. سرعتی زن‌های لهستان بازی با دفاع روی تور ایران را خیلی خوب اجرا می‌کردند و به جای اینکه بخواهند توپ را در زمین ایران بخوابانند، آن را محکم به دست دفاع می‌زدند تا به اوت برود، ولی هشیاری کاپیتان نادی و تک دفاع بی نقص او آبشارهای لهستانی‌ها را در زمین خودشان می‌نشاند. نادی بدون تردید با دفاع عالی خود بیشترین نقش را در برتری یک امتیازی تیم ایران در اواسط این گیم داشت.

با این حال اشتباه بازارگرد و کمالوند در توپ گیری، موجب شد تا لهستان به امتیاز ۲۲ برسد و ولاسکو مجبور شود که وقت استراحت بگیرد. غفور و مهدوی به جای امیر حسینی و بازارگرد به میدان رفتند. تعویض‌های ولاسکو جواب داد و ایران را به بازی برگرداند.

مهدوی هم سرویس‌ها را به منطقه چهار زمین حریف فرستاد، اما بازی‌سازی خوب لیبروی لهستان و دفاع روی تور عالی از این تیم، موجب شد تا سه امتیاز پیاپی به سود این تیم رقم بخورد.

ولاسکو که قدری عصبانی شده بود باز هم تقاضای وقت استراحت فنی کرد، اما دیگر خیلی دیر شده بود. هرچند تیم ایران در این گیم خوب بازی کرد، اما اشتباهات فردی موجب شد که ایران گیم نخست را با امتیاز ‌۲۵ بر۲۳ نتیجه را به لهستان واگذار کند.

گیم دوم:

لهستان این گیم را توفانی آغاز کرد و خیلی زود به امتیاز پنج رسید. ولاسکو تقاضای وقت استراحت فنی کرد تا یک بار دیگر قواعد تاکتیکی را به بازیکنانش یادآوری کند. علیرضا نادی که غیرتی آبشار می‌زد، بارها سد دفاعی لهستان را شکست تا با دفاع عالی موسوی ایران به بازی برگردد و اختلاف امتیازهای خود را جبران کند.

ولاسکو از بازیکنان خواسته بود که برای غافلگیری خط دفاعی حریف به جای پاس‌های روی تور بلند به پاس‌کاری‌های سریع و کوتاه بپردازند. این تاکنیک تا حدی جواب داده بود، اما بازی خوب «نواکوفسکی» و «کورک» اجازه نمی‌داد که ایران از حریف خود جلو بیفتد. آبشارهای سهمگین بازارگرد، سرانجام خط دفاع روی تور لهستان را شکست.

کمالوند در این دیدار همه کار می‌کرد. سرویس‌ حریف را دفاع می‌کرد، آبشار می‌زد و اسپک‌های حریف را نیز خنثی می‌کرد. پوریا فیاضی، جوانترین بازیکن ایران هم به میدان آمد. سرانجام در امتیاز ۲۰ ایران از لهستان جلو افتاد و آناستازی مجبور شد که وقت استراحت بگیرد. مهدوی و غفور باز هم به میدان آمدند تا ایران در لاک دفاعی فرو برود.

پوریا فیاضی دو دفاع حریف را فریب داد و خودش برای سرویس رفت. کمالوند کاملا دفاع حریف را مقهور آبشارهای خود کرده بود، اما ضعف در توپ‌گیری به ویژه در منطقه پنج اجازه نمی‌داد ایران فاصله خود را زیاد کند. بازی در امتیار ۲۶-۲۶ برابر پیش می‌رفت. فیاضی یک توپ زیبا و تماشایی را دفاع کرد و خودش با آبشاری تماشایی توپ را به دست دفاع حریف کوبید و تا این گیم با امتیاز ۲۸-۲۶ به سود ملی‌پوشان ایران به پایان برسد.

گیم سوم:

لهستانی‌ها یک ‌بار دیگر بازی را مقتدرانه آغاز کردند و بلافاصله چهار امتیاز از ایران پیش افتادند. ولاسکو باز هم مجبور شد که وقت استراحت فنی بگیرد. لهستان با امتیاز شش بر یک از ایران جلو بود. در این دقایق فیاضی تنها امید ایران بود که در ناباوری خط دفاع حریف توپ را در زمین لهستان می‌نشاند. در حالی که ایران در امتیاز دو متوقف شده بود، لهستان به امتیاز هشت رسید.

ولاسکو با ملی‌پوشان ایران اتمام حجت کرد، اما تیم ایران بازی را رها کرده بود تا جایی که اختلاف امتیازها به عدد ده رسید. بیشتر از این که تیم لهستان در این گیم خوب بازی کند این ملی‌پوشان ایران بودند که با اشتباه‌های متعدد، حریف را جلو می‌انداختند. گویا، ولاسکو هم دیگر ناامید شده بود. حسام بخششی به میدان آمد. تا به بازیکنان اصلی استراحت کنند.

لهستانی‌ها خط دفاعی ایران را آماج حملات خود کرده بودند تا یکی از عجیب‌ترین نتایج در جام جهانی رقم بخورد. ایران این گیم را با نتیجه ۲۵-۸ واگذار کرد. تا همه علاقه‌مندان به تیم ملی ایران چشم به گیم چهارم این دیدار بدوزند.

گیم چهارم:

ایران در گیم چهارم چیزی برای از دست دادن نداشت. بازیکنان ایرانی با تعصب ظاهر شدند تا بازی بین دو تیم پایاپای پیش برود، اما لهستان قدرتمندتر از آن بود که بتوان به سادگی برابرش به پیروزی دست یافت. خط دفاعی ایران اسیر سرویس‌های پرشی بلندقامتان لهستانی به ویژه کورک شده بود. فیاضی تنها بازیکن تیم ایران بود که هواداران از دیدن بازی او لذت می‌بردند.

موسوی بازیکن خوزستانی تیم ایران با تک دفاع خود فاصله امتیاز را به عدد یک کاهش داد. علی حسین لیبروی، تیم ایران تلاش زیادی برای جمع کردن توپ‌های سرکش حریف می‌ کرد. نواکوفسکی توپ‌های کالوند را دفاع می‌کرد. سرعتی زن‌های ایران هنوز راه نفوذ به خط دفاعی حریف را پیدا نکرده بودند. علی حسین نمی‌توانست توپ‌های پرقدرت بارتنر را مهار کند.

بازی با سه امتیاز اختلاف پیگیری می‌شد. بازارگرد با پروازهای خیره کننده خود اجازه نمی‌داد اختلاف بیشتر شود. ایران تا امتیاز یازده خوب پیش رفت، اما مشکل در دریافت اول موجب شد تا بار دیگر تیم ملی ایران پنج امتیاز از حریف عقب افتاد. جای خالی فرهاد ظریف و نظری افشار در تیم خالی بود. پس از وقت استراحت فنی دوم ایران به بازی برگشت و اختلاف امتیاز سه عدد سه کاهش یافت.

پوریا فیاضی جوانترین بازیکن ایران با تجربه تر از همه کار می‌کرد. امیر غفور و مهدوی به بازی رفتند. حمزه زرینی قدر پاس خوب فیاضی را دانست و با آبشاری دیدنی توپ را به امتیاز تبدیل کرد. امیر غفور هم همچنان با تعصب توپ‌های مهدوی را در زمین لهستان می‌نشاند. لهستان همچنان از ایران پیش افتاده بود. ۲۲-۱۹ ایران عقب بود. ملی‌پوشان ایران می‌دانستند که اگر این گیم را از دست بدهند بازی را می‌بازند. زرینی و غفور ایران را جلو انداختند. در حالی که ایران یک امتیاز برای پیروی می‌خواست هر دو تیم سرویس‌های خود را خراب کردند. این محمد موسوی بود که با آبشاری زیبا دفاع حریف را به زانو درآورد تا ایران ۲۶-۲۴ این گیم را نیز به سود خود به پایان ببرد.

گیم پنجم:

بازیکنان هیچ یک از دو تیم سر تسلیم شدن نداشتند. بازی با نتیجه مشابه برای هر دو تیم دنبال می‌شد. پوریا فیاضی با دفاع عالی ایران را جلو انداخت. کورک بازیکن با تجربه لهستان یک اشتباه بچه‌گانه انجام داد تا ایران سه دو امتیاز از لهستان جلو بیفتد. ایران در آستانه پیروزی بر صدرنشین جام جهانی بود. تیم بدون شکست جهان مقابل ایران کاری از پیش نمی‌برد. آناستازی وقت استراحت خواست تا تیم خود را به بازی برگرداند. بازیکنان لهستان مقهور قدرت ملی‌پوشان ایران شده بودند. ولاسکو با رضایت بازی را دنبال می‌کرد. حاضران در سالن تیم ایران را تشویق می‌کردند. لهستان هم مقابل نمایش خوب بازیکنان ایران زانو زد. این گیم با نتیجه (۱۵-۱۱) به سود ایران تمام شد و ایران بازی را برد.

تیم ملی ایران سرانجام مقابل لهستان با نتیجه سه بر دو و امتیاز‌های (۲۵-۲۳، ۲۶-۲۸ ،۲۵-۸ و۲۴-۲۶ و۱۱-۱۵‌) به پیروزی رسید. بدین ترتیب با دو پیروزی سه بر دو مقابل صربستان و لهستان و یک پیروزی سه بر یک مقابل ژاپن به هفت امتیاز دست یافت.